Martijn Neggers (1987) is docent Nederlands en schrijft poëzie, kort proza en romans. In 2012 publiceerde hij bij Tilburgse Uitgeverij Geroosterde Hond de bundel Hoop in blije dagen. Daarna volgden bij uitgeverij Nijgh & Van Ditmar de romans De mensen die achterbleven (2016), Spoetnik (2018), Leve de koning (2021) en De tragische ondergang van Amsterdam Country (2026).
Met het schrijverscollectief Team Edgar schreef hij de voetbalverhalenbundel Mindere Goden (2018) en samen met Bas Jongenelen maakte hij de eerste sonnettenkransenkrans in de geschiedenis van de wereldliteratuur: Een kruisweg van alledaags leed (2016). Hij richtte het literaire tijdschrift De Titaan op en schreef voor veel verschillende media – waaronder Nieuwe Revu, Playboy, Vice, De Optimist en Tirade.
-
Wortelrot
I ‘Ik noem jou Herbert,’ fluistert Lidewij, terwijl ze haar in het tuincentrum gekochte conifeer in de grond steekt, en er wat tuinaarde bij schept, ‘en ik ga je verzorgen, Herbert. Zoals geen boom verzorgd wordt in de wereld. Ik ga je voeden, ik ga je water geven, ik ga voor je zingen.’ Ze veegt…
-
Wat ik geleerd heb toen ik probeerde Big Tech uit mijn leven weg te poetsen
“You see, the devil haunts a hungry man; if you don’t wanna join him, you gotta beat him. I ain’t sayin’ I beat the devil, but I drank his beer for nothing, and then I stole his song” – Kris Kristofferson ~ Dit is niet je standaard Neggersverhaal. Eigenlijk is dit verhaal überhaupt helemaal geen…
-
Midnight Train to Georgia
Ik had geen mensenmassa’s verwacht, toen de trein vanuit New Orleans eindelijk stilstond. Ik weet niet zo goed wat ik wel verwacht had, maar zo’n grote groep als toen ik hier van huis ging – nee. Dat sowieso niet. Misschien had ik gehoopt dat mijn zussen er zouden staan. Of in elk geval ééntje. Dat…
-
Een saaie stad is een arme stad
Beste vastgoedeigenaar. Mijn naam is Martijn Neggers. Ik ben schrijver en journalist. En ik ben Tilburger, net als jij. Omdat wij, jij en ik, allebei dezelfde liefde voor onze stad koesteren, weten wij allebei dat er niet één, maar eigenlijk twee Tilburgs zijn. Wij weten allebei dat we om te beginnen het schurende, vervreemdende en…
-
Het scharnier van de avond
Aan de bar hangt een groepje mensen: de middagploeg. Zij die om een uur of drie vanmiddag begonnen zijn met drinken, om vervolgens om half zes te besluiten om nog één rondje te wachten met naar huis gaan om te koken (en om kwart voor zes, zes uur, kwart over zes, kwart voor zeven, vijf…
-
Kluun
Op het terras zitten twee oude mensen van een jaar of zeventig. Zij draagt een pullover met streepjes en kijkt wat wezenloos voor zich uit. Hij heeft zijn portemonnee aan een ijzeren ketting in zijn broekzak zitten en kijkt onafgebroken op zijn iphone. Ze praten niet, ze lachen niet. Zij heeft een chocomel, hij een…